است . ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد احتياط مستحب آنست كه أول آن را تطهير كند وبعد وضو بگيرد . ( مسأله 284 ) اگر يكى از أعضاء وضو نجس باشد وبعد از وضو شك كند كه پيش از وضو آنجا را آب كشيده يا نه ، چنانچه در موقع وضو ملتفت پاك بودن ونجس بودن آنجا نبوده وضو باطل است ، واگر مىداند ملتفت بوده يا شك دارد كه ملتفت بوده يا نه وضو بنابر احتياط صحيح است ، ودر هر صورت جائى را كه نجس بوده بايد آب بكشد . ( مسأله 285 ) اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخميست كه خون آن بند نمىآيد وآب براي آن ضرر ندارد ، بايد بعد از شستن اجزاء صحيحه آن عضو با رعايت ترتيب موضع زخم يا بريدگى را در آب كر يا جارى فرو برد ، وقدرى فشار دهد كه خون بند بيايد ، واحاطه آب بر آن موضع قطع شود وبعد انگشت خود را روى زخم يا بريدگى در زير آب از بالا به پائين بكشد تا آب بر آن جارى شود . ( ( شرط هفتم ) ) آن كه وقت براي وضو ونماز كافى باشد . ( مسأله 286 ) هر گاه وقت بقدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمم كند ، ولى اگر براي وضو وتيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد . ( مسأله 287 ) كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند ، اگر به قصد قربت يا براي كار مستحبى مثل خواندن قرآن وضو بگيرد صحيح است ، واگر با علم وعمد فقط براي آن نماز وضو بگيرد كه مقدار يك ركعت يا بيشتر آن را كه در وقت درك مىكند باز صحيح است اگر چه در تأخير انداختن نماز معصيت كرده است . ( ( شرط هشتم ) ) آن كه به قصد قربت يعنى براي انجام فرمان خداوند عالم وضو بگيرد ، واگر براي خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است . ( مسأله 288 ) لازم نيست نيت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند بلكه اگر تمام افعال وضو بداعي امر خدا بجا آورده شود كفايت مىكند .